گزارشگر تمیم عطایی
۲۷ حوت، روز ملی خبرنگار در افغانستان، در حالی فرا میرسد که رسانهها با یکی از سختترین دورههای تاریخ خود مواجهاند. آنچه زمانی بهعنوان یک دستاورد برای آزادی بیان ثبت شد، امروز بیشتر به نمادی از سرکوب و محدودیت تبدیل شده است.
پس از بازگشت طالبان، فشار بر رسانهها شکل سیستماتیک گرفته است؛ از مسدودسازی رسانهها و ممنوعیت نشر تصاویر زندهجان تا بازداشت و تهدید خبرنگاران. آمارها نشان میدهد خشونت و نقض حقوق رسانهها در سالهای اخیر افزایش یافته و فعالیت آزاد رسانهای عملاً به حداقل رسیده است.
در چنین فضایی، «خودسانسوری» به یک واقعیت تلخ بدل شده است. بسیاری از رسانهها برای بقا ناچارند از خطوط قرمز نانوشته پیروی کنند—خطوطی که هر روز تنگتر میشوند و حقیقت را محدودتر میسازند.
در مقابل، رسانههای تبعیدی به صحنه آمدهاند. این رسانهها با وجود محدودیت منابع و فاصله از داخل کشور، تلاش میکنند سانسور را بشکنند، روایت مستقل را حفظ کنند و صدای مردم افغانستان را به جهان برسانند.
امروز، خبرنگاری در افغانستان دیگر فقط یک حرفه نیست؛ یک ریسک دائمی و یک شکل از مقاومت است—مقاومت در برابر خاموشی حقیقت.
