کابل – بازتاب نو
در حالی که بحران اقتصادی، فقر فراگیر و موج بازگشت اجباری مهاجران، افغانستان تحت حاکمیت طالبان را با فشار بیسابقه روبهرو کرده است، مقامهای این گروه برای تأمین حداقلی نیازهای معیشتی، به همکاری نهادهای بینالمللی از جمله سازمانهای مذهبی مسیحی روی آوردهاند.
وزارت اقتصاد طالبان اعلام کرده است که قاری دینمحمد حنیف، وزیر اقتصاد این گروه، با مقامهای ارشد «سازمان امداد کاتولیک» (Catholic Relief Services – CRS) دیدار کرده و خواستار تداوم و گسترش کمکهای بشردوستانه و حتی پروژههای توسعهای در افغانستان شده است.
بر اساس خبرنامه طالبان، این دیدار با حضور شان کلاهان، رئیس عمومی CRS، حسنمحمد المهدی رئیس منطقهای این نهاد برای آسیا و اروپا و برانون مور، رئیس دفتر افغانستان برگزار شده است. طالبان در این نشست از فعالیتهای بشردوستانه این نهاد قدردانی کرده و بر «شفافیت، توازن منطقهای و تمرکز بر پروژههای انکشافی» تأکید کردهاند؛ مفاهیمی که در بیش از سه سال حاکمیت این گروه، همواره با انتقادهای جدی نهادهای ناظر و حقوقبشری همراه بوده است.
مسئولان CRS در این دیدار گفتهاند که این سازمان در بخشهای کشاورزی و مالداری، توزیع کمکهای نقدی و حمایت از کسبوکارهای کوچک، بهویژه برای عودتکنندگان، در ولایتهای بلخ و قندوز فعالیت دارد و برنامه دارد دامنه کمکهای خود را به ولایتهای دیگر نیز گسترش دهد.
طالبان همچنین بار دیگر بر موضوع عودتکنندگان تمرکز کردهاند. قاری دینمحمد حنیف ادعا کرده است که اداره تحت رهبری طالبان در ۲۵ ولایت کشور، ۳۴ شهرک رهایشی برای بازگشتکنندگان اختصاص داده است؛ شهرکهایی که به گفته او فاقد زیرساختهای اساسی چون آب آشامیدنی صحی، مراکز صحی، مکاتب و خدمات اولیه اجتماعیاند. او از نهادهای بینالمللی خواسته است در ساخت تأسیسات عامالمنفعه، آموزشهای حرفهای و ایجاد فرصتهای کاری همکاری گستردهتری داشته باشند.
این در حالی است که سازمان امداد کاتولیک، یک نهاد رسمی وابسته به جامعه کاتولیک ایالات متحده، از سال ۱۹۴۳ فعالیت دارد و بر اساس آموزههای دینی مسیحیت، مأموریت خود را «حفظ کرامت انسانی، ترویج عدالت و کمک به نیازمندان بدون تبعیض» تعریف میکند. این سازمان در بیش از ۱۰۰ کشور جهان فعالیت دارد و از جمله نهادهایی است که پس از بازگشت طالبان به قدرت، همچنان بهطور محدود در افغانستان حضور دارد.
ناظران میگویند طالبان که بهدلیل نقض گسترده حقوق بشر، بهویژه حقوق زنان، از انزوای بینالمللی رنج میبرند، تلاش دارند از طریق تعامل با نهادهای بشردوستانه بینالمللی، هم خلأ اقتصادی خود را پُر کنند و هم چهرهای «همکار» و «مسئول» از حاکمیتشان به بیرون ارائه دهند؛ تلاشی که تاکنون نتوانسته نگرانیهای عمیق جامعه جهانی درباره سیاستهای سرکوبگرانه این گروه را کاهش دهد.
