سومین دور جوایز سالانه روزنامه «۸ صبح»
بازتاب نو – ملبورن:
در زمانی که افغانستان زیر سایه محدودیت، سانسور و سرکوب نفس میکشد، سومین دور جوایز سالانه «۸ صبح» در ملبورن استرالیا برگزار شد؛ مراسمی که هدف آن تجلیل از کسانی است که در تاریکترین فصلهای تاریخ معاصر افغانستان، چراغ آگاهی، آزادی و فرهنگ را خاموش نگذاشتهاند.
این جوایز که ابتکار روزنامه «هشت صبح» است، امسال نیز به چهرههای اثرگذار در حوزههای حقوق بشر، دیپلماسی، ادبیات، پژوهش، تاریخ، هنر و ورزش اهدا شد؛ چهرههایی از داخل و خارج افغانستان که هرکدام در برابر خاموشی ایستادهاند.
در بخش حقوق بشر، تندیس «سیما سمر» به ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور افغانستان، و آزاده رازمحمد، فعال حقوق بشر، تقدیم شد؛ انتخابی که بازتابدهنده نقش برجسته آنان در مستندسازی نقض حقوق بشر و دفاع از گروههای آسیبپذیر است.
در حوزه ادبیات و فرهنگ، تندیس نویسندهگی «رهنورد زریاب» به بارزشاه، تندیس شعر «واصف باختری» به نادر احمدی و تندیس هنر «کمالالدین بهزاد» به کاترینری و مرسل عزیزی اهدا شد؛ نمادهایی از ادامه حیات فرهنگی افغانستان در تبعید و مهاجرت.
پژوهش و تاریخنگاری نیز سهم برجستهای در این دور داشت. نعمتالله بیژن تندیس تاریخپژوهی «فیضمحمد کاتب» را دریافت کرد و پامیلا راجکووسکی با تندیس تاریخ «غلاممحمد غبار» تقدیر شد. عباس فراسو و نعمتالله ابراهیمی نیز بهخاطر کارهای روشنگرانهشان، تندیس «قسیم اخگر» را بهدست آوردند.
در بخش دیپلماسی، تندیس «موسی شفیق» به وحیدالله ویسی، سفیر افغانستان در استرالیا، سپرده شد؛ انتخابی که بازتابدهنده تلاشهای او برای حفظ روابط دیپلماتیک افغانستان در موقعیت فروپاشیده کنونی است.
جوایز ابتکار، معارف و خدمات اجتماعی نیز شامل تندیس «ابتکار ملکه ثریا» برای جکی ترو و فرخنده اکبری، تندیس «خدمات ناکومارا» برای محبوبه راوی، تندیس ابتکارات «عبدالمجید زابلی» برای ساویز ساویزیار و باری صمدی، و تندیس معارف «گوهرشاد بیگم» برای عرفانالله عابدی شد.
دو جایزهای که پیام روشنِ مقاومت زنانه را در خود داشت، شامل جایزه ورزش «روحالله نیکپا» برای تیم فوتبال و کریکت زنان افغانستان، و جایزه سینما و تیاتر «عبدالقیوم بیسد» برای جولیان هوف و مظفر علی بود؛ دو حوزهای که امروز زیر حاکمیت طالبان بهشدت محدود شدهاند.
در پایان، جایزه موسیقی «فرهاد دریا» به ضیا ساحل، هنرمند مهاجر، اهدا شد؛ صدایی که در تبعید خاموش نمانده است.
برگزارکنندگان این مراسم میگویند هدفشان «نهادینه کردن سنت قدردانی از کسانی است که چراغ آگاهی را در تاریکی حفظ میکنند». در شرایطی که بسیاری از ارزشهای اجتماعی و فرهنگی افغانستان سرکوب شده، چنین ابتکاراتی در بیرون از مرزها، بهنوعی روایتِ زنده نگه داشتن حافظه جمعی افغانستان است؛ حافظه که هیچ قدرتی نتوانسته آن را پاک کند.
